Nadat we aan de ronde tafel zijn aangeschoven valt het me op dat er veel licht de kamer binnenvalt. En dat het wijdse uitzicht van de burgemeester strookt met veel andere uitzichten in onze gemeente. Op mijn vraag wat voor een jaar het geweest is volgt een duidelijk antwoord. Het was bestuurlijk gezien een minder bewogen jaar, waarin vooral een aantal grote herdenkingen en de droevenis van twee dodelijke ongelukken in herinnering naar boven komen.

Herdenkingen van 200, 50 en 80 jaar

De burgemeester noemt drie herdenkingen die het afgelopen jaar gepasseerd zijn. Allereerst de desastreuze stormvloed van 1825, ofwel “De Vergeten Ramp”, waarop dit jaar teruggeblikt is met een expositie en een theaterstuk. En dit was ook het jaar waarin het 50-jarig bestaan gevierd werd van de Stichting tot Behoud van Elburger Botters, kortweg de Botterstichting.

De meest indrukwekkende herdenking was de viering van 80 jaar vrijheid, op 19 april van dit jaar. De herinnering aan deze dag, waarin een colonne “bevrijders”-voertuigen met daarin ook de Canadese ambassadeur door de Mheenpoort de vesting inreed, heeft een zichtbare indruk op de burgemeester achtergelaten. Toch zal het moment met Maud Peper-Dahme, 91 jaar oud, hem waarschijnlijk het meest bijblijven.

Bij de bevrijding van Elburg, in april 1945, kreeg het toen 11-jarige Joods-Elburgse meisje Maud chocolade van haar Canadese bevrijders. “Voor Maud Peper-Dahme is haar vrijheid onlosmakelijk verbonden met de smaak van chocola. Dus toen zij 80 jaar later op precies hetzelfde Elburgse stoepje weer chocolade overhandigd kreeg van de Canadese bevrijders, raakte me dat oprecht.”

Teamwork en nieuwe invalshoeken

Het vertrek van Henk Wessel, die na 27 jaar zijn wethouderspost verliet, was een andere gebeurtenis die bij dit jaar hoort. De burgemeester noemt de opvolging door Lennart Oosterloo “uitstekend opgepakt”. Met de afzwaaiende Wessel is veel kennis en ervaring vertrokken, maar het werk van de gemeente rust gelukkig op een hele organisatie. “Het blijft altijd een kwestie van teamwork, dat hebben we bij de opvolging van Willem Krooneman ook ervaren.”

Rozendaal wijst verder op het feit dat wethouder Lydia Sneevliet inmiddels ook garant staat voor de nodige continuïteit en ervaring in het college. Al wil dat niet zeggen dat het een vast ideaal moet zijn om zolang mogelijk te blijven zitten. “Na zoveel jaar kan het eveneens gezond zijn als een bestuurder ruimte maakt voor opvolging. Niet per sé omdat een bestuurder het niet goed doet, maar juist omdat opvolging ook een andere stijl en invalshoek brengt.”

Zonder suggestieve intenties gevraagd naar de nieuwe invalshoek waarvoor zijn eigen opvolging zou kunnen zorgen antwoordt Rozendaal stellig. Hij lacht: “Ik heb veel werk gemaakt van regionale samenwerking. Een onvermijdbare consequentie daarvan is dat ik regelmatig buiten onze gemeente aan het werk ben. Deze samenwerking is erg belangrijk voor onze gemeente, maar ik kan me goed voorstellen dat mijn opvolger —man of vrouw— meer in het gemeentehuis zal zijn dan ik.”

Een voorlopig tekort aan vooruitzicht

Als ons gesprek richting maatschappelijke kwesties verschuift komen we uiteraard op een thema als de mogelijke komst van een AZC. Het is duidelijk merkbaar dat hierover felle meningen leven. Rozendaal is in gesprek geweest met de bewoners die borden in de tuin zetten over de mogelijke komst van een AZC. Hij benadrukt verder stevig dat hij staat voor het belang van verschillende meningen, op de altijd geldende voorwaarde dat het respect overeind blijft.

Een ander maatschappelijk dossier dat de burgemeester bezig houdt is de problematiek door de komst van de wolf. “Een lastig dilemma. Je bent geen schapenhouder geworden om om de haverklap doodgebeten schapen van je land te halen. Aan de andere kant heb ik als burgemeester niet alle middelen voor handen om simpel in te kunnen grijpen.”

Enkele weken geleden gebeurde er iets zeer opmerkelijks in de gemeenteraad. De raad keurde de begroting met een hamerslag (dus zonder inhoudelijke discussies) goed. Toch betekent dit niet dat de vooruitzichten windstil zijn, want net als alle gemeenten in het land kijkt ook Elburg naar een forse financiële opgave. “Helaas bood de overheid tot dusver enkel incidentele oplossingen die niet verder dan twee jaar vooruit kijken. Daarom kan het zijn dat we in de jaren daarachter met begrotingsvraagstukken te maken krijgen.”

Een lichtpuntje in deze kwestie is dat de instroom in de Elburgse jeugdzorg niet stijgt. Als minder Elburgse jongeren een beroep hoeven te doen op jeugdzorg is dat op zichzelf een gunstige ontwikkeling. Toch lopen de kosten van jeugdzorg -één van de duurdere posten op de begroting- wel op. Daarom blijft de realiteit: als Den Haag de bijdragen niet verhoogt, kan Elburg met moeilijke keuzes geconfronteerd worden.

Verkiezingen, noodzakelijke groei en eindbalans

Als we over de heg naar 2026 kijken zien we vanzelfsprekend direct de gemeenteraadsverkiezingen verschijnen. Elburg kent traditioneel een relatief hoge opkomst bij gemeenteraadsverkiezingen, maar Rozendaal hoopt wel dat meer jongere stemgerechtigden de weg naar de stembus zullen vinden. Daartoe wordt er gewerkt aan verschillende activiteiten gericht op jongeren en jongvolwassenen.

Het is aan de nieuwe gemeenteraad en de partijen in het nieuwe college om plannen te maken en uit te voeren, maar de burgemeester ziet de reeds ingezette beweging naar het bouwen van nieuwe woningen en extra bedrijventerreinen als een belangrijk perspectief. In de eerste plaats omdat mensen en bedrijven ruimte nodig hebben, maar ook om een andere reden. “Elburg moet groeien om de sociale voorzieningen op peil te houden. Als de groei achterop raakt, raken de financiële mogelijkheden om die voorzieningen op peil te houden dat ook.”

Richting het einde van ons gesprek komt de gemeentelijke organisatie, die Rozendaal als burgemeester in zijn portefeuille heeft, nog ter sprake. Hij maakt een oprechte indruk als hij aangeeft tevreden te zijn met het werk dat het afgelopen jaar in het gemeentehuis verzet is. Evenals met de komst van de nieuwe gemeentewerf voor de buitendienst én de duidelijkheid over de vernieuwing van het gemeentehuis, “na vijftig jaar meer dan verdiend.”

Tot besluit van ons gesprek vraag ik of we een eindbalans kunnen opmaken. “De dodelijke ongelukken hebben dit jaar zonder meer voor droefheid gezorgd”, aldus Rozendaal. “De sociale cohesie in Elburg is gelukkig dermate stevig dat we er voor elkaar kunnen zijn, iets dat we ook bij de herdenkingen hebben gezien. Daarmee kunnen we het hoofd bieden aan spanning, verdriet en zorgen en behouden we de balans in onze gemeente. En dat is misschien wel hetgeen waar we het meest dankbaar voor mogen zijn.”

Ten tijde van het interview had het drama in Nunspeet waarbij een auto inreed op het publiek, nog niet plaatsgevonden.