Column 'De oerkracht van een mensenleven'

Nog altijd sta ik op de manege. Tussen paarden, mensen, modder, kou, zon en het ritme van dagen die nooit precies hetzelfde zijn. Mijn lichaam vertelt me soms dat de jaren niet ongemerkt voorbij zijn gegaan. Maar mijn geest weigert zich daar volledig naar te gedragen.

Misschien is dat wel de ware kracht van ouder worden: niet doen alsof je jonger bent, maar blijven voelen dat je leeft.Het leven komt zoals het komt. Met mooie dagen en dagen waarop je liever even niet opstaat. Met verlies, geluk, teleurstelling, liefde, vallen en weer doorgaan. Je kunt niet alles bepalen. Je kunt wel bepalen hoe je ermee verdergaat.

Daar, ergens tussen het werken en het leven door, heb ik geleerd dat lichaam en geest geen tegenpolen zijn. 

Ze houden elkaar overeind. Als je blijft bewegen, blijft voelen, blijft lachen, blijft zorgen en jezelf blijft uitdagen, geef je het leven ruimte om door je heen te stromen. De manege is voor mij meer dan werk. Het is een plek waar ik mezelf tegenkom. Waar paarden niets geven om leeftijd, maar reageren op wie je werkelijk bent. Daar bestaat geen bijna zeventig.

Daar bestaat alleen vandaag.

Misschien is dat mijn geheim.Ik wil mijn leven niet achteraf begrijpen. Ik wil het onderweg beleven.Want de oerkracht van een mensenleven zit niet in het aantal jaren dat je hebt gekregen, maar in de manier waarop je iedere dag opnieuw besluit om werkelijk te leven.

En als straks iemand mij vraagt wat ik met mijn jaren heb gedaan, hoop ik maar één antwoord te kunnen geven: Ik heb ze niet geteld. Ik heb ze geleefd.

En misschien is dat wel het mooiste voorrecht dat een mens zichzelf kan geven: bijna zeventig, nog altijd midden in het leven en het lichaam in beweging, geest wakker en het hart nog steeds nieuwsgierig naar morgen.

Sommigen kijken naar hun leeftijd. Ik kijk naar de dag die voor me ligt, en zolang mijn lichaam wil bewegen, mijn geest wil ontdekken en mijn hart nog iets te vertellen heeft, ben ik nog lang niet klaar met leven.