Ik begon er vroeger nooit aan. Ik zag mijn opa aan de keukentafel zitten, bril op het puntje van zijn neus, vulpen in de hand alsof hij de wereld stond te verbeteren. Bij elk ingevuld woord trok hij zijn wenkbrauwen op in een soort stille triomf. Hoe kan zes letters invullen leuk zijn dacht ik.

Maar tegenwoordig snap ik hem beter. Soms sla ik de krant open en voel ik iets dat ik de rest van de dag nauwelijks tegenkom: ruimte. Niet in mijn agenda, maar in mijn hoofd. Want bij een kruiswoordpuzzel moet je wel stil worden. Niet om verlicht te raken, maar gewoon omdat je er anders helemaal niets van bakt.

Het begint altijd onschuldig: een woord van drie letters. Daarna eentje van vijf. Dan die ene lastige, die je hartgrondig verdenkt van opzettelijke sabotage. Maar terwijl je zoekt, merk je iets merkwaardigs: je wordt rustiger. Je kijkt anders naar woorden. Je laat je niet opjagen door dat ene lege vakje. Je accepteert dat sommige antwoorden pas later komen of pas de volgende dag.

En wanneer er ineens een woord op z'n plek valt, alsof het altijd al wist waar het hoorde, valt de rest ook langzaam in elkaar. Je lost niet alleen een puzzel op, maar ook een stukje onrust dat je ongemerkt had meegenomen.

Misschien is dat wel de magie van kruiswoordpuzzels: ze laten je vergeten dat het leven niet altijd in één keer in te vullen is. Soms moet je gewoon beginnen met één vakje. En dan nog één. Tot je ontdekt dat je al verder bent dan je dacht.