Column 'Er is altijd wel wat'

De shovel bijvoorbeeld. Niet omdat de motor ermee stopt of omdat er rook uitkomt dat zou bijna spectaculair zijn. Nee, gewoon een lekke band. Zo'n alledaags mankement dat je planning in één zucht verandert in een lijstje vol improvisatie.

En terwijl de shovel werkloos toekijkt, blijkt ook het hooi sneller op te raken dan normaal. Gelukkig net op tijd ontdekt. Zo'n moment waarop je eerst de schrik voelt en daarna de opluchting. Het had zomaar anders kunnen aflopen.

Misschien is dat wel het ritme van het leven. We verlangen naar dagen waarop alles vanzelf gaat, maar juist de hobbels herinneren ons eraan dat niets vanzelfsprekend is. We mopperen op pech, vergeten soms hoe vaak het ook gewoon goed gaat en halen opgelucht adem zodra een probleem weer is opgelost. Die opluchting voelt soms groter dan de tegenslag zelf.

Het gekke is: zonder de lekke band zouden we de waarde van een rit zonder zorgen nauwelijks kennen. Zonder een bijna lege hooivoorraad voelt een volle schuur minder rijk. Blijdschap krijgt pas kleur wanneer ze zich afzet tegen een grijze dag.

Er is altijd wel wat. Vandaag een band, morgen iets anders. Dat klinkt misschien somber, maar eigenlijk is het juist hoopvol. Want als er altijd wel iets is dat tegenzit, is er ook altijd weer een moment waarop het opgelost wordt. En precies daar, tussen de frustratie en de opluchting, woont het gewone geluk.

Misschien is dat wel de mooiste les van allemaal: het leven vraagt niet om een probleemloze reis, maar om vertrouwen dat je ook de volgende hobbel weer neemt. En als je dan eenmaal verder rijdt, voelt de weg ineens mooier dan hij ooit leek.