Natuurlijk is naar bed gaan zonder voorlezen onmogelijk. Mijn kleinzoon vroeg of ik wou lezen uit het prachtige boek 'Jip en Janneke', geschreven door Annie M.G. Schmidt. Jip en Janneke moesten margarine gaan halen in de winkel. Omdat het koud was moest Jip van moeder zijn muts op, maar hij wilde dezelfde sjaal als Janneke op zijn hoofd. Een sjaal met rode en gele strepen en bovenop een knoop.

De meneer achter de toonbank in de winkel groette beide kinderen vriendelijk door te zeggen: 'Dag meisjes!'. Jip kreeg een rode kleur en zei boos: ‘Ik ben een jongen!’. ‘O’, zei de meneer van de winkel: 'Dat kon ik zo gauw niet zien. Jullie hebben namelijk allebei een broek aan en een meisjesmuts op.’

Het zou in mijn laatste column over mijn aanstaande afscheid kunnen gaan als wethouder van onze prachtige gemeente Elburg. Maar wanneer ik hier zaken zou opsommen die volgens mij gerealiseerd zijn de afgelopen 27 jaar, moet ik natuurlijk ook eerlijk zijn en de zaken opnoemen die niet zijn gelukt of die anders hadden gemoeten. Daarom beperk ik mij door in deze column iets van mijn gevoelens te delen over de tijdgeest waarin ik opgroeide, naar school ging, begon als wethouder en het nu.

Vroeger was ons dorpje ‘de wereld’, maar door de sociale media hebben we vandaag de wereld, met de mobiele telefoon in onze hand, de hele dag in ons bezit. Tijdens mijn jeugd ging in ons land ongeveer 60-70% naar de kerk. Nu is dat nog maar rond de 10%. In onze regio lagen en liggen de percentages gelukkig nog wat hoger.

Van zwart-wit televisie zijn we naar de interactieve breedbeeld-tv gegaan. Series als ‘Stuif es in’, ‘Swiebertje’ en ‘Q&Q’ hebben plaats moeten maken voor praatprogramma's en influencers. Vroeger rookte men Caballero-sigaretten, tegenwoordig spreekt men over designer-drugs. Burenhulp is niet meer vanzelfsprekend, dat regelen tegenwoordig de verzekeringsmaatschappijen. Het geloof is steeds meer iets geworden voor achter de eigen voordeur: we geloven steeds meer in onszelf en steeds minder in God. En... begrijp mij goed, vroeger was niet alles beter, absoluut niet. Denk alleen al aan de uitstekende gezondheidszorg, alle voorzieningen en de welvaart die heel veel inwoners vandaag de dag ervaren.

Ik ga nog heel even terug naar Jip. Vroeger leek het duidelijker: er waren jongetjes en meisjes. Nu zie je op social media dat je mag ‘zijn wat je voelt’ of ‘denkt dat je moet zijn’. Daarmee ontstaat het beeld dat het geslacht psychologisch wordt bepaald. Dat noemen ze ‘keuzevrijheid’. Grenzen vervagen niet alleen, ze verdwijnen!

De vader van de vermoorde Theo van Gogh zei eens: ‘Je mag wel alles zeggen, maar het hóeft niet!’. Wanneer vrijheid betekent dat alles gezegd en gedaan mag worden – en participatie dat iedereen zijn of haar zin moet hebben – dan blijven we uiteindelijk alleen over. En juist in deze onrustige en onzekere tijd hebben we elkaar nodig. Meer dan ooit tevoren.

En wat Jip betreft, hoe je het ook wendt of keert: hij is gewoon een jongetje!

Henk Wessel, wethouder