Want gek genoeg verandert er minder dan je zou denken. Natuurlijk, ze hoeven niet meer de vrije dagen strategisch te plannen, ze staan niet meer in de rij bij de werkgevers voor vakantie-aanvragen, en het automatische antwoord “ik ben afwezig tot…” is verleden tijd. Maar toch voelen ze het nog: die zomerse onrust, dat verlangen naar even weg, naar iets anders dan de dagelijkse dingen.

Het is elk jaar anders, maar ook weer niet. Ze hebben nu alle tijd van de wereld, maar juist daardoor voelt de vakantie niet minder bijzonder misschien zelfs meer. Want nu gaan ze omdat ze willen, niet omdat ze moeten. Geen ontsnapping, maar een keuze. Hun plannen? Geen wereldreis of bucketlisttoestanden. Gewoon een paar weken weg. Een huisje, wat boeken, wandelen, goed eten. Misschien fietsen ze ergens heen zonder doel, zonder klok. En juist dat is het mooiste: dat het allemaal mag, en niets moet.

Vakantie is misschien niet meer het broodnodige adempauzemoment na een jaar buffelen. Maar het blijft een kleine viering van vrijheid. En daar hebben ze nu alle tijd voor.