Maar hoe dichter het moment van afscheid nadert, hoe meer ik merk dat het wethouderschap en ik de afgelopen jaren een eenheid zijn geworden. Ik genoot van de vele contacten met inwoners en bestuurders. Ik genoot van het uitdokteren van strategische keuzes waarbij het welzijn van de jonge of oudere inwoner voor mij heel belangrijk is. Ik genoot van het contact met de gemeenteraad. Ik genoot van het verder brengen van lokale uitdagingen naar de regio en/of lokale partijen. Kortom: ik genoot de afgelopen 12 jaar! Maar....... ik merk bij mij zelf dat ik er nog steeds enorm van geniet. Ook nu het afscheid eraan zit te komen, bemerk ik bij mijzelf dat ik nog steeds veel energie heb om er voor de inwoner te zijn. Of dat nu het voorlezen voor een groep peuters is, of voor het vragen aan de gemeenteraad voor het vaststellen van beleid en budget mbt zorg voor kwetsbare inwoners, of het samen met het college besluiten neem waarvan wij denken dat ze goed zijn voor de gemeente Oldebroek. Het heeft nog steeds mijn hart.

Mijn verstand zegt dat mijn keuze de juiste is, want ik bereik dit jaar de pensioengerechtigde leeftijd. En wat mij betreft stel je je als wethouder beschikbaar voor een periode van minimaal 4 jaar. En dat vind ik echt te lang.

Als men mij nu vraagt wat ik na het stoppen als wethouder ga doen, is steevast mijn antwoord: ik ga eerst ontwethouderen. Geen idee hoe dat eruitziet, maar ik vind het een woord dat mijn gevoel weergeeft.

Maar dat ik ga ik echt pas doen als het nieuwe college B&W is beëdigd. Tot die tijd kunt u op mij rekenen en zoek ik, samen met andere collegeleden en ambtenaren naar het goede voor inwoners en ondernemers van onze gemeente.

Dus ontwethouderen? Nu nog even niet!!