Mevrouw van Asselt geniet nog met volle teugen van haar vijf kinderen, twee zonen en drie dochters met aanhang, haar twaalf kleinkinderen en haar alweer veertien achterkleinkinderen. Haar man is in 1988 overleden. Ruim 20 jaar geleden is het oude huis omgebouwd naar een aanleunwoning met woonhuis en woont ze naast haar dochter Gerrie met haar gezin. Zelf komt ze uit een gezin van elf kinderen, waar ze een van de oudste was. Er leven nog een jongere broer en twee zussen, waarvan de jongste zus aanwezig is deze ochtend en de andere dit jaar 96 wordt.

'Een klein beetje verkering'

Mevrouw Van Asselt kreeg, zoals ze zelf zegt ‘een klein beetje verkering’ met haar man tijdens de Tweede Wereldoorlog. Veel heeft ze, wonende in Elspeet, niet meekregen van de oorlog. Wel herinnert ze zich dat mensen opgepakt werden en verzamelt bij elkaar stonden. Haar (latere) man is de laatste twee jaar van de oorlog nog te werk gesteld in Duitsland. Buiten een enkele brief was er toen niet veel communicatie mogelijk. Na de oorlog werd de verkering ‘een beetje stiekem’ en in 1948 zijn ze getrouwd. Bijzonder detail is dat later een zus en een broer van haar met respectievelijk een broer en een zus van haar man zijn getrouwd. Dat gebeurde wel vaker bij grotere gezinnen.

Tot haar 98ste liep ze nog 'LOS'

Tot twee jaar geleden liep mevrouw Van Asselt nog ‘los’. Maar nadat ze gevallen was en daarbij haar heup had gebroken, werd haar sterk aangeraden een rollator te gebruiken. “Daar moest ik wel even aan wennen, maar bied mij nu zekerheid en steun,” aldus mevrouw. Haar mobiliteit is daarna wel verminderd. “Waar we haar blij mee maken”, vertelt haar oudste zoon, “is haar meenemen voor ritje door de omgeving”. Een stop op een terrasje, makkelijk bereikbaar met de auto, behoort daar natuurlijk ook bij. “Op Hemelvaartsdag was het overal zo druk, dat we belandt zijn op het terras bij snackwagen De Houtsnip aan de N302 bij Ermelo.” Samen met zijn moeder moet hij lachen bij de herinnering, “en we kwamen nog bekenden tegen ook!”