Program van eisen

er gaat veel mis, wij ruiken onraad,

eisen dus actie tegen misdaad,

onrecht, maar geen zwart-wit beleid,

daarvoor zijn wij te nuchter; wel eisen

we de nacht op en evengoed de dag,

want ook daar gaat veel fout

ook eisen wij dat opvoeders

hun kinderen niet grootbrengen

uit zelfexpressie, maar met veel

deugden, zodat wij allemaal

kunnen genieten van die

opkomende sociale aanwinst

daarbij eisen we ook dat een man

een vrouw niet ziet als iets om

op los te gaan, maar als iemand

die het leven een onmisbare kleur

geeft, dus nooit kan ontbreken

in een wereld van respect en recht

bij al wat scheef gaat is het zaak

flink door te eisen; dat eisen we

van de ander, de buur, de overheid;

ja er valt veel te eisen, maar al gauw

confronteert het ons ermee dat ook

van onszelf veel wordt geëist

en dan ontstaat zomaar verlegenheid;

zodra we hoge eisen stellen aan onszelf

worden die eisen al gauw zachter,

lager, realistischer, verstandiger, en kan

zelfs ons geweten een nieuwe rol spelen

naar onszelf, en wie weet naar de ander

©Ton van Leijen