Tussen eenzaamheid en verbinding

dorp, mag ik even naar je kijken,

op afstand, beschouwend?

ik zie de gestalten in jou, in deze tijd,

hun tijd; welk besef hebben ze, durven

ze jouw dorpsverband in te ademen?

dorpsbewoner: hoe goed weten anderen

waar je bent of wat je doet?

bevordert jouw anonimiteit dat je in stilte

heel alleen, kwijnend verdriet draagt?

kan niemand je in kaart brengen?

ken je geluk, of is je ziel misschien

gekneusd, verwaarloosd, weggeduwd?

ontmoet je op je pad begrip of niet,

heb je iemand met wie je iets deelt

of zit je daar niet op te wachten -zeg je- ?

maar misschien ligt het nog anders,

ben je in je schulp gekropen, gebukt

onder onzekerheid, worstelend met

wat je nog voorstelt in een wereld

die prima doordraait zonder jou

ik weet het niet, ieder van ons kent

daarin eigen beperkingen, en evengoed

kent de ander ook mij niet;

te vaak zijn we als panelen die langs

elkaar schuiven maar elkaar nooit raken

welke vetes hebben zich gevormd, wie

zijn waarom uit elkaar gegroeid, welke

drempels opgeworpen, welke twist

nooit uitgewoed, welke gegraven

loopgraaf blijkt een kuil voor jezelf?

boezemt de harde toon, op straat

of op de socials, jou angst in? ben je

misschien zelf een gemangelde die

anoniem van zich af tekst, met modder

gooit of uit onmacht scheldt?

de vraag zal in jou, mij en elk dorp leven:

hoe bereiken we samenleving te zijn?

niet als knikkers in een zak die van buiten

er wel kleurig uitzien maar glad en kil

elkaar uitsluiten, onverschillig laten

de uitdaging staat fier overeind:

kunnen we elkaar de ogen openen

opnieuw, of voor het eerst, voor

wie bekneld raakt in de verwarrende

werkelijkheid die levens overschaduwt

zo zoeken we beweging, als individuen,

werkgroep, instituties, ja wie niet,

om er voor iedereen te zijn; hoe simpel

kan het wezen, met spellen, praathoeken,

door te eten, te sporten, te zingen

met de wens: laat een week van verbinding

uitlopen, uitgroeien tot een maand,

een jaar, liefst een mensenleven lang

©Ton van Leijen