Niemand wilde optreden bij een opvang voor daklozen en verslaafden, tot één zangeres 'ja' zei

De tuin is gezellig gemaakt met vlaggetjes, er hangen tentdoeken en er staat een springkussen. Op de tafels staan verkoelende drankjes tegen de warmte. Keizer geeft drie optredens van een halfuur en zingt liedjes uit de sixties en seventies van Boudewijn de Groot en ABBA, maar ook van Andre Hazes en Jan Smit. 

De Harderwijkse houdt van zingen en heeft al aan veel edities meegedaan. Dit jaar was ze laat met aanmelden, maar van Ralf Leemeijer hoorde ze dat Iriszorg nog een vrije locatie was. 

“Er zou eerst een andere act komen, maar die zag dat niet zitten. Dat is precies waar deze locatie last van heeft en Gluren bij de Buren kan een middel zijn om dat te doorbreken”, zegt de lokale organisator van het evenement. 

Keizer wil met haar komst het taboe doorbreken. “Ik kom uit de zorg en ben sociaal bewogen, maar wist niet wat deze opvang inhield. Op dat moment had ik al ‘ja’ gezegd. Wat een ander niet wil zie ik wel als uitdaging. Na een open dag waar geen kip op af kwam, was het deprimerend dat hun locatie ook door artiesten was afgewezen.”

Mark Twigt, door Keizer omschreven als een betrokken zorgverlener, was ‘enigszins ontroerd’ toen zij haar komst toezegde. “Dit is het meest dankbare optreden dat ik mij kan wensen en het maakt mij heel gelukkig.”

Hij ging van een ‘tragisch dieptepunt’ door de afzegging, naar een kippenvelmoment. “Het stigma dat de omgeving op die mensen drukt is vaak nog erger dan wat ze hebben meegemaakt. Als mensen niet meer naast je willen zitten omdat je geen huis meer hebt, komt dat nog harder aan."

"Mensen waar anderen bang voor zijn, zijn vaak mooie mensen. Sommigen zien er ruig uit met tatoeages. Maar vaak zijn ze erg gekwetst of getraumatiseerd", aldus Twigt.

Twigt (58) is ervaringsdeskundige en herstelbegeleider. “Bijna iedereen heeft iets of iemand verloren, inclusief ikzelf. Vandaag worden deze mensen niet gestigmatiseerd maar praten met in hun ogen normale mensen. Ze maken contact door naast anderen te zitten.” 

Patrick (35) woont nu drie jaar op de locatie. Hij heeft samen met Twigt flyers rondgebracht in de buurt. Het resultaat is dat ongeveer 25 buurtbewoners langs zijn gekomen. “Ik vind het gaaf, ik maak dit voor het eerst mee. Op straat heb ik al veel mensen gesproken, het blijft niet bij goedemorgen."

"Ze zijn oprecht in mij geïnteresseerd”, zegt Patrick, die open spreekt over zijn verleden.“Ik raakte dakloos rond de coronatijd. Ook heb ik in een kliniek gezeten vanwege mijn verslaving aan alcohol en cocaïne.”

Marlies Braakman (38) die in de straat tegenover woont kreeg een uitnodiging door de brievenbus. “Vroeger waren hier slaapzalen en stapelbedden, nu zijn het tien kamertjes. Dat heb ik nooit geweten. Er wonen niet alleen drugsverslaafden, maar ook mensen met psychische problemen.” 

Een andere bezoeker, Gert van Lunteren, kende deze locatie nog niet. “Ik ben blij dat ik gegaan ben en ben onder de indruk van de liefde en het enthousiasme van de medewerkers. Ze zorgen met plezier en warmte voor deze groep."

Van Lunteren werd geraakt door het verhaal van een Surinaamse jongen. "Hij is in zijn jeugd mishandeld en is nu van zijn verslavingen af. Ik vind het knap hoe hij bezig is om zijn leven nu te beteren.”   

Voor organisator Leemeijer gaat Gluren bij de Buren verder dan een optreden in de tuin. “De missie is geslaagd als mensen elkaar kennen en gedag zeggen in de supermarkt. Wat mij betreft gaan we dit volgend jaar weer doen.”