Niet hard, niet dwingend, maar alsof ze even willen laten weten dat de zondag begonnen is. Voor sommigen is dat het teken om de jas aan te trekken en naar de kerk te gaan, waar gezichten vertrouwd zijn en stilte nog mag bestaan. Anderen kiezen voor een wandeling.

Met hond of zonder, langs bosranden en weilanden die er in de winter extra open uitzien. Er wordt gegroet, soms alleen met een knik. Dat is genoeg. Binnen gaat bij slecht weer de televisie aan. Schaatsen op de achtergrond, meer als gezelschap dan als spektakel. Er wordt koffie gezet. Misschien komt er iemand langs. Misschien blijft het stil. En ergens zijn kinderen bezig, creatief, rommelig, precies zoals dat hoort op een zondag.

De zondagrust betekent hier niet dat er niets gebeurt. Het betekent dat niets hoeft. Iedereen vult de dag anders in, maar aan het eind voelt hij voor velen hetzelfde: als een dag die klopt. Misschien is dat wel de luxe van de Veluwe. Dat een gewone zondag,op een koude winterdag, warm kan aanvoelen.