Met een noodgang suisde ze de heuvel af, lachend, gillend, alsof ze persoonlijk ruzie had met de zwaartekracht. Beneden aangekomen keek ze om met die blik die maar één ding betekent: “Nog een keer!” En daar ging ik weer, als een soort winteratleet in opleiding, trekkend en puffend, terwijl mijn handen langzaam veranderden in twee gevoelloze ijslolly’s.

Ik stond daar te genieten, rillend maar glimlachend. Mijn voeten koud, mijn jas net niet dik genoeg, terwijl zij nergens last van had. Geen kou, geen angst, alleen pure overgave aan het moment. En ergens tussen het hijgen, het lachen en het kraken van de sneeuw sloop er iets warms naar binnen. Dat stille geluk dat je niet bestelt, maar dat je zomaar overkomt. Het besef dat ouder worden misschien wel betekent dat alles een beetje trager gaat, behalve dit soort momenten die blijven razendsnel en kostbaar.

En zo eindigde de dag met rode wangen, natte wanten en een opa die zich groter voelde dan hij was. De volgende ochtend meldde mijn lichaam zich luid en duidelij met spierpijn op plekken waarvan ik vergeten was dat ze bestonden, ondanks dat ik niet één keer was gevallen. Maar terwijl ik voorzichtig mijn koffie inschonk, moest ik lachen. Want die spierpijn? Die voelde als een herinnering. En elke oudere lezer weet, sommige pijntjes neem je graag voor lief, als ze voortkomen uit sneeuw, een slee, en het geluk dat je stiekem overvalt zelfs als je eigenlijk alleen maar “even mee ging.”