Op het moment van arriveren was ik korte tijd de enige, en dan is het grappig als je verspreid over de ruimten overal medewerkers klaar ziet staan; vriendelijke en behulpzame mensen. Al snel kwamen er meer bezoekers, het liep regelmatig door. Ik ging mijn weg langs een aantal loketten, de pijlen volgend. De prik werd gezet, en als je zoals ik tot een selectie van mensen behoort met een zekere kwetsbaarheid moet je dan het watje met pleister een paar minuten aangedrukt vasthouden. Op naar de wachtruime, waar een mevrouw me verwelkomde met “goed vasthouden dat watje, tot morgenochtend, anders valt uw arm eraf”. Mensen die lange tijd moeten doorbrengen met steeds wisselende bezoekers ontwikkelen een rollenspel met een eigen repertoire aan komische opmerkingen; dat zorgt voor een goede sfeer en ook nu weer kon ik ervan genieten. “U kunt daar tegenover mij gaan zitten, en reken erop dat ik u goed in de gaten hou”.

Hier geen anderhalve, maar vier meter afstand tussen de stoelen. Dus mijn buurman en ik wisselden een lotgenotengroet waarin je onuitgesproken voelt: “ik heb geen hekel aan je, maar de stoelen staan nu eenmaal zo ver uit elkaar”. Ver tegenover mij nam een echtpaar plaats waarvan de man was geprikt. Afgaande op zijn indrukwekkende regenbroek was hij met de fiets gekomen. Daarom begreep ik ook sommige flarden uit zijn gesprek met zijn vrouw, zoals “met een zak uien aan het stuur ging het wel, maar voor die aardappelen ga ik nog een keer terug”. Kennelijk had hij de supermarkt bezocht voor hun wintervoorraad.

Na het kwartiertje liep ik naar mijn bewaakster en vroeg “mag ik nu gaan?” waarop ze antwoordde “kijk mij eens goed aan.” Dat deed ik en zei “ziet u al wat?” “Ja het is goed” was haar antwoord. Op mijn volgende vraag “waarmee ben ik deze keer ingespoten?” was haar antwoord “met een verjongingskuur”. Het bleek om Pfizer te gaan. Ik vroeg haar of er tijdens dit verplichte wachten wel eens mensen flauwvielen ofzo. Het blijkt dat dit zelden gebeurt, en dan het vaakst met jonge mensen die bang zijn voor het prikken. Ik begon haar steeds meer te waarden en zei bij het afscheid “bedankt voor uw zorg, ik zal het niet gauw vergeten”. Haar antwoord: “dat dacht ik al.” Heerlijk, ik zie al uit naar mijn volgende prik.

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)