Begrijp me goed: veel van die zaken zijn onze kritiek zeker waard. Als je wilt klagen is de keuze reuze, van constateringen over een falende overheid, de wokecultuur waarin ‘we niets meer mogen’, je kunt complotdenkers horen, ga maar door. Maar vraag daarna eens aan je gesprekspartners (ook als je het antwoord allang kent) of ze daar zelf last van hebben of eronder gebukt gaan. Vaak kom je dan toch weer uit bij ‘met mij gaat het prima, maar met de wereld niet’. Wie zelf zich niet wil nestelen in negativiteit staat evengoed ook onder invloed van de praatprogramma’s waarin een voorkeur lijkt te bestaan voor fouten van instituties, afschuw oproepende gevoelens over ervaren onrecht en andere ellende. Veel mediamensen verdienen er hun brood mee.

Soms betrappen we ons - mijzelf inbegrepen - erop dat we eerder troubadours zijn van het klaaglied dan dat we er persoonlijk eens een andere houding tegenover stellen. Hoe gemakkelijk laten we ons meeslepen om vervolgens vast te lopen in een groeiende somberheid over heden en toekomst. Incidenten met steekgevallen of cybercriminaliteit blijven hangen. Cijfers over een dalende trend in het aantal ernstige geweldsmisdrijven dringen nauwelijks door. Ons gevoel wint het vaak van de feiten. Maar hebben we in de gaten dat al dat voeden van wantrouwen onze democratie ernstig uitholt? Dus blijven jij en ik zelf verantwoordelijk om geen kopje onder te gaan in die negativiteit en er wat tegenover te stellen. Zelfs een druppel kan op sommige gloeiende platen wel degelijk een verademing zijn.

Lokale en regionale media berichten over goede voorbeelden van veel liefdewerk, onderlinge zorg, mooie projecten gericht op hulp aan de medemens, adressen waar men terecht kan met de meest uiteenlopende vragen etcetera. Professionals én vrijwilligers doen dat uit een goed hart en een geweten, met een oog dat de nood van een ander ziet en er wat aan probeert te doen. Een predikant die onlangs zijn gemeente voorhield de moed niet te verliezen maar hoopvol te blijven had daar een mooie typering bij. Met een knipoog naar het woord hulpverlening riep hij op: “Laten we hoopverleners zijn”. Dat kan binnen en buiten kerken, in al onze bubbels en leefverbanden. Wat mooi: hoop verspreiden met daden of waar dat passend is met woorden. Ja, laten we dat proberen.

Ton van Leijen (avanleijen@lijbrandt.nl)